به گزارش خبرگزاری «حوزه» از اصفهان، این اثر حاصل پژوهش و تلاش مشترک سید محسن میرزاترابی، کارشناس ارشد روانشناسی، پژوهشگر حوزه درمانهای روانشناختی و دانشپژوه سطح چهار مشاوره مؤسسه علامه مجلسی، و سید جعفر هاتف الحسینی، دانشپژوه سطح سه مشاوره مؤسسه علامه مجلسی است. نویسندگان در این کتاب تلاش کردهاند با بهرهگیری از جدیدترین مبانی نظری و تجربی روایتدرمانی، روشی کاربردی برای فهم، مواجهه و کاهش آثار افسردگی ارائه دهند.
هاتف الحسینی در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری «حوزه» در اصفهان، درباره انگیزه نگارش این اثر اظهار کرد: افسردگی در دنیای امروز به یکی از شایعترین چالشهای سلامت روان تبدیل شده است و بسیاری از افراد درگیر آن، زندگی خود را از دریچهای آکنده از شکست، ناامیدی، احساس بیارزشی و ناتوانی مشاهده میکنند. در چنین شرایطی، فرد به تدریج داستانی محدود و تکبعدی از هویت خود میسازد؛ داستانی که در آن مشکلات و رنجها به مهمترین بخش زندگی او تبدیل میشوند و سایر ابعاد شخصیت، توانمندیها و تجربیات ارزشمند او به حاشیه رانده میشود.
وی افزود: روایتدرمانی، برخلاف برخی رویکردهایی که صرفاً بر نشانههای بیماری تمرکز دارند، تلاش میکند رابطه انسان با مشکل را تغییر دهد. اصل اساسی این رویکرد آن است که «انسان مشکل نیست، بلکه مشکل، مشکل است». بر این اساس، فرد میآموزد که افسردگی را از هویت خود جدا کرده و آن را به عنوان مسئلهای بیرونی مورد بررسی قرار دهد. این فرآیند که در روایتدرمانی «برونسازی» نام دارد، نخستین گام برای بازیابی احساس اختیار، امید و توانمندی در فرد محسوب میشود.
مؤلف کتاب «داستانت را دوباره بنویس» تصریح کرد: یکی دیگر از مفاهیم مهم روایتدرمانی، کشف «لحظات درخشان» و روایتهای جایگزین است. در بسیاری از موارد، افراد مبتلا به افسردگی تنها بخشهای تلخ و دردناک زندگی خود را میبینند، در حالی که در دل همان زندگی، تجربههای موفقیت، مقاومت، عشق، مسئولیتپذیری و عبور از سختیها نیز وجود دارد. روایتدرمانگر تلاش میکند این تجربههای کمتر دیدهشده را آشکار کند تا فرد بتواند داستانی غنیتر، واقعیتر و امیدوارکنندهتر از زندگی خود بسازد.
هاتف الحسینی ادامه داد: در این کتاب به صورت گامبهگام توضیح داده شده است که چگونه افراد میتوانند با بازنگری در داستانهای مسلط زندگی، شناخت تأثیر افسردگی بر افکار و روابط خود، و تقویت روایتهای جایگزین، مسیر تازهای برای زیستن انتخاب کنند. در واقع هدف نهایی روایتدرمانی حذف گذشته یا نادیده گرفتن رنجها نیست، بلکه کمک به فرد برای یافتن معنا، کشف تواناییهای فراموششده و بازسازی هویتی فعال و امیدبخش است.
محقق حوزوی عنوان کرد: اهمیت روایتدرمانی از آن جهت است که انسان ذاتاً موجودی داستانگو است و بخش زیادی از شناخت او نسبت به خود و جهان از طریق روایتهایی شکل میگیرد که درباره زندگیاش میسازد. هنگامی که این روایتها تحت سلطه افسردگی قرار میگیرند، نگاه فرد به آینده، روابط و تواناییهایش نیز محدود میشود. تغییر این روایتها میتواند زمینهساز تغییر در احساسات، تصمیمها و شیوه زندگی فرد باشد.
وی همچنین بیان کرد: این کتاب تنها برای افرادی که با افسردگی دستوپنجه نرم میکنند نوشته نشده، بلکه میتواند برای مشاوران، روانشناسان، درمانگران حوزه خانواده، دانشجویان رشتههای علوم انسانی و تمامی علاقهمندان به رویکردهای نوین رواندرمانی، منبعی علمی و کاربردی باشد. در این اثر تلاش شده است مفاهیم تخصصی روایتدرمانی با زبانی روشن و قابل فهم ارائه شود تا هم متخصصان و هم عموم مخاطبان بتوانند از مطالب آن بهرهمند شوند.
نویسنده این کتاب در پایان ضمن تأکید بر ضرورت استفاده از رویکردهای علمی و روزآمد روانشناسی در کنار ظرفیتهای فرهنگی و بومی جامعه، اظهار کرد: انتشار کتاب «داستانت را دوباره بنویس» گامی در مسیر معرفی و بومیسازی رویکردهای معناگرا و انسانمحور در درمان افسردگی است؛ رویکردهایی که به جای تمرکز صرف بر ضعفها و آسیبها، بر داستانهای فراموششده توانمندی، مقاومت، انتخاب و عاملیت انسان تأکید میکنند و به افراد کمک میکنند نویسنده فصلهای تازهای از زندگی خود باشند.
نظر شما